مستند ترانه علیدوستی پگاه آهنگرانی

مستند ترانه علیدوستی

مستند «ترانه» به کارگردانی پگاه آهنگرانی، صرفاً روایت زندگی یک بازیگر سرشناس نیست؛ بلکه به‌عنوان سندی اجتماعی و تاریخی، بخشی از یکی از پرتنش‌ترین دوره‌های معاصر ایران را بازتاب می‌دهد و لایه‌های پنهان زیست یک هنرمند در میانه بحران‌های اجتماعی را آشکار می‌کند.

مصاحبه ترانه علیدوستی با پگاه آهنگرانی

این مستند با نگاهی صریح و انسانی، زندگی ترانه علیدوستی را در متن اعتراضات سال‌های اخیر بررسی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه یک چهره مطرح هنری، از کانون جشنواره‌ها و تحسین جهانی، به هدف فشارهای امنیتی و اجتماعی تبدیل می‌شود. اثر، مرز باریک میان سینما و کنشگری مدنی را به‌روشنی ترسیم می‌کند.

مستند ترانه علیدوستی پگاه آهنگرانی

در بخش مهمی از مستند، علیدوستی از تصمیم آگاهانه‌ای سخن می‌گوید که پس از کشته‌شدن مهسا امینی اتخاذ کرد؛ تصمیمی که مسیر زندگی حرفه‌ای و شخصی او را دگرگون ساخت و پیامدهای گسترده‌ای به‌همراه داشت.

انتشار تصویر بی‌حجاب و اعتراض علنی به اعدام محسن شکاری، به نقطه عطفی در زندگی او بدل شد که در نهایت به بازداشت انجامید. روایت دستگیری در منزل و در برابر چشمان فرزند خردسالش، از تکان‌دهنده‌ترین بخش‌های این گفتگوست و هزینه‌های انسانی این انتخاب را عیان می‌کند.

فیلم ترانه علیدوستی و پگاه آهنگرانی

علیدوستی در گفت‌وگو با پگاه آهنگرانی، برای نخستین‌بار جزئیات روزهای حبس انفرادی را بازگو می‌کند؛ روزهایی سرشار از اضطراب، تنهایی و فشار روانی شدید.

این تجربه، فصل تازه‌ای در زندگی او گشود و آثار عمیقی بر روح و روانش بر جای گذاشت. مستند بدون اغراق، این روایت را به نمادی از وضعیت بسیاری از معترضان آن دوره تبدیل می‌کند.

ترانه علیدوستی و پگاه آهنگرانی

یکی از افشاگرانه‌ترین بخش‌های مستند، صحبت‌های علیدوستی درباره ابتلا به یک بیماری خودایمنی حاد است؛ بیماری‌ای که آسیب‌های جدی پوستی و فاصله‌ای طولانی از حضور اجتماعی و فعالیت هنری برای او به‌دنبال داشت.

او این وضعیت را جدا از فشارهای عصبی، استرس بازداشت و حذف شغلی نمی‌بیند. تصویر ارائه‌شده، چهره‌ای متفاوت از ستاره همیشگی سینماست؛ انسانی زخمی اما ایستاده.

ترانه علیدوستی به روایت پگاه آهنگرانی

مستند «ترانه» نشان می‌دهد کنار گذاشته‌شدن علیدوستی از سینما، تصمیمی فردی یا مقطعی نیست؛ بلکه بخشی از سیاستی گسترده‌تر برای حذف هنرمندان منتقد پس از وقایع پاییز ۱۴۰۱ به شمار می‌رود.

او از نوعی تبعید ناخواسته از حرفه‌ای می‌گوید که سال‌ها برای آن تلاش کرده بود، اما هم‌زمان تأکید می‌کند که ایستادن در کنار مردم و ارزش‌های مدنی، برایش اهمیتی فراتر از هر نقش سینمایی داشته است.

ترانه علیدوستی از دیشب در صدر افکار عمومی است

این مستند به‌خوبی نشان می‌دهد جنبش «زن، زندگی، آزادی» چگونه معادلات پیشین را تغییر داد و هنرمندانی را که پیش‌تر تنها در چارچوب هنر تعریف می‌شدند، به کنشگرانی اجتماعی بدل کرد.

ترانه علیدوستی در این روایت، نماینده نسلی از هنرمندان است که سکوت را نپذیرفتند و برای باورهای خود، بهایی چون زندان، بیماری و حذف شغلی پرداختند.